امروز جمعه ساعت ده صبح رفتیم هتل در حال ساخت ایثار فجر...یکی از اعضای هیات مدیره دعوت کرده بود...تعدادی از سهامداران بودند و هیات مدیره و مدیر شرکت.....گمانم حدود بیست و پنج نفر بودیم.....همان طور که قاعده جلسات شرکت است مسئولان شرح مبسوطی از شرکت دادند....مثلا امسال و تا یکی دو ماه دیگر قرار است پسته های شرکت فروخته شود و چیزی حدود هشتاد میلیارد تومان نصیب شرکت می شود اما این پول پیش خور شده و نباید به آن دل بست...و هتل که دهها میلیارد تومان پول بند تکمیل آن است یا باید فروخت اگر مشتری پیدا شود یا صد میلیارد و شاید بیشتر خرج تکمیلش کرد تا ببینیم مسافری می آید و سودی برای این پول انباشته شده برجای می ماند یا نه......و ملتفت شدم یکی دو سال قبل شرکت تصمیم گرفته بزند در کار معدن سنگ!!....بیست میلیاردی هزینه کرده و توقع این بوده که یکی - دو برابر برگردد اما نه تنها سودی نصیب نشدهکه ۀن بیست میلیارد هم در هواست و حالا مقداری سنگ در اختیار شرکت است....و یکی از مدیران شرکت که گفت حتی یک سهم از شرکت ایثار ندارم با اعتماد به نفس گفت به نظر من اکنون شرکت در بهترین حالت است....و مردی از سهامداران گفت اکنون بیش از هفتاد و پنج سال دارم به امیدی سهام خریده ام...می خواهم برای فرزندم سرپناهی بسازم...و دیگری گفت پسرم هشتصد میلیون تومان به یکی پرداخته تا کاری انجام دهد و سودی بپردازد اکنون پسرم با داشته ای هشتصد میلیون تومانی ماهی حدود سی میلیون درآمد دارد ولی من سه میلیارد سهام ایثار دارم پارسال ارزش هر سهم 17 هزار تومان بوده حالا شده پانزده...دوازده ...و کمتر....و دیگری گفت پارسال ارزش شرکت بورسی ایثار دو هزار میلیارد تومان بوده حالا رسیده به پانصد میلیارد تومان ....یعنی سه چهارم ارزش آن آب شده.....چرا باید شرکت ما در بین هفتصد شرکت بورسی بیشترین ریزش را داشته باشد!.... با این همه هیات مدیره - به جز یکی دو تن- و مدیران شرکت خوشحالند از اوضاع ....آنها سر ماه دریافتی های خود را دارند ...حقوق ...اضافه کاری ...پاداش ها.....و بدبخت سهامدار......