«جزیره مجسمه های غول آسا »

سی صد سال قبل دریانوردان هلندی در میانه ی اقیانوس اطلس به جزیره ای کوچک رسیدند....وسعت جزیره حدود 163 کیلومتر مربع بود – فرض کن مربعی 13 در 13 کیلومتر…..دریانوردان هلندی با دیدن نخستین نشانه های این جزیره در اقیانوس آرام با خویش گفتند آیا این جزیره ی تک افتاده ساکنانی دارد ؟( شیلی با 3600 فاصله نزدیکترین کشور به این جزیره است.).... چه جانوران و موجوداتی در این جزیره هستند .....وقتی کمی به جزیره نزدیک تر شدند با کمال شگفتی دیدند صدها مجسمه ی بزرگ روی سکوهایی قرار دارد.... موای (مجسمه ها) پایین تنه نداشت و از سنگ ساخته شده بود..با اندازه گیری مجسمه ها مشخص شد قامت برخی از این مجسمه ها بیش از ده متر است...آنها حدس زدند وزن موای ها به 85 تن برسد!!..سوال بعدی این بود چرا این مجسمه ها را ساخته اند؟ ..و چگونه آنها را به حوالی ساحل و روی سکو آورده اند.....تحقیقات اروپاییان در باره جزیره «ایستر » بیشتر شد. دانشمندانی از رشته های مختلف راهی این جزیره شدند.. عاقبت محققان دریافتند به احتمال بسیار هزار و چند صد سال پیش از این کشتی هایی راه گم کرده و چیزی حدود صد نفر وارد این جزیره می شوند. بعدها وقتی فردی با نفوذ از دنیا می رود ساکنان خاصه آشنایان، مجسمه ای کوچک و سنگی می سازند....اندک اندک این مجسمه ها بزرگتر می شود و عقاید خرافی به دنبال می آورد... استفاده ساکنان جزیره از درختان بیش از اندازه بوده است.آنها علاوه بر ساخت خانه و قایق از چوب درختان غلطک می ساختند تا مجسمه ها را با کمک تا 150 نفر به محل نصب ببرند.......بعد جزیره بی درخت می شود...پرندگان کم می شوند میوه های درختی تمام و فقر بیشتر می شود...مردم شناسان اعتقاد دارند نگاه به آنچه در ایستر اتفاق افتاد می تواند در هر جامعه ای تکرار شود..مردم نیازهای اصلی خود را فراموش کنند و در یک چشم و هم چشمی به دنبال چیزهایی باشند که در زندگی آنها کاربردی ندارد. یا آنکه بی توجه به ظرفیت طبیعت به استفاده از آب و درخت و طبیعت بپردازند. ( علیرضا توحیدی..خرداد 1403

)